
Gene bu aralar kafama aynı şey takılıyor,her gün senin için yeni tatlar yapıyorum, deniyorum ama yemiyosun be oğlum. Kafama takmayayım diyorum ileride düzelir eninde sonunda yiyecek diye düşünüyorum ama bazende işte böyle umutsuzluğa kapılıyorum, bunalıyorum.
Seni emzirmek belki de dünyanın en güzel şeyi. göğsümde sakinleşmeni, uykuya dalmanı izlemek o kadar güzel bir duygu ki.Besin değerinin yeteceğini bilsem senelerce de emziririm ama yetmeyeceğini düşünüyorum o nedenle bu endişem.
Ama böyle tatlı olmasan senin bu şirinliğin sevgin olmasa bu kadar sabırlı olamazdım, açıkçası öğrencilerime karşı bu kadar sabırlı değilim. Etkilenirsin, yemekten daha çok soğursun diye ısrarda edemiyorum, aslında sana kızamıyorum da. Sinirleniyorum ama sana değil kendime doktorlara 6 ay saaaadece anne sütü diyenlere. 4. ayda başlasaydık ek gıdaya,belkide alışırdın. neyse napalım çalışmalara devam edeceğiz durmadan sabırla, umarız birgün yemekten zevk alan bir çocuk olursun.
Ama ne olursa olsun, nasıl olursan ol artılarınla eksilerinle biz seni
ÇOK AMA ÇOK SEVİYORUZ...